Horrible Bosses 2 (in 100 woorden)

Horrible Bosses had een bepaalde charme die ik eigenlijk wel miste in dit vervolg. De chemie tussen Sudeikis, Bateman en Day is nog altijd aanwezig maar de rest van de cast stelt spijtig genoeg niet veel voor. Chris Pine was nog wel aardig, maar echt een verloren kans met (veel te weinig) Kevin Spacey en Christoph Waltz. De film heeft grappige kleine momenten en de goede scenes in deze film zijn héél goed, maar net als Nick, Kurt en Dale maakt Horrible Bosses 2 net iets te veel blunders. Leuk vervolg, maar ik verkies toch het origineel (MET Colin Farrell).


55/100

Jersey Boys (in 100 woorden)

Jersey Boys is een musicalbiografie zoals we er al 13 in een dozijn gezien hebben. Behalve John Lloyd Young (Frankie Valli) is niemand echt symphatiek genoeg om naar te kijken. Het verhaal is redelijk cliché voor een biografiefilm waardoor Jersey Boys redelijk afgezaagd en soms zelfs saai wordt. De stijl in deze film is toch prachtig om naar te kijken maar heel de film voelt wat flets, eentonig en kleurloos aan. Zoals we zien in de laatste 5 minuten kon dit uiteindelijk toch een heel opwekkend en plezierige prent worden. Uiteindelijk is de muziek de echte ster van deze film.


59/100

Kingsman: The Secret Service (in 100 woorden)

Kingsman is een stijlvolle knipoog naar ouderwetse spyfilms die geen schrik heeft om “over the top” te gaan. De film is compleet ongeloofwaardig, helemaal bewust van zichzelf en weet een goede balans te vinden tussen humor en brute actie. Vooral Colin Firth en (nieuwkomer) Taron Egerton zijn echt aangenaam om naar te kijken, hoewel elk personage iets speciaal toevoegt aan het verhaal. Samuel Jackson daarentegen kwam net iets te cliché over. Een stijlvolle actieprent met een fantastische soundtrack en een hoog tempo, die in gewaagde richtingen durft gaan. Kick-ass meets James Bond … misschien het begin van een nieuwe franchise?!


79/100

Night at the Museum: Secret of the Tomb (in 100 woorden)

“Secret of the Tomb” heeft een veelbelovend begin maar gaat langzamerhand bergafwaarts. Wat een volwaardig einde kon zijn, hebben ze in de laatste 3-4 minuten spijtig genoeg verpest met een party-scene. Volwassenen gaan het einde emotioneler vinden dan kinderen wegens Robin Williams. Enkele personages waren overbodig, flauw en onderontwikkeld, waardoor ook sommige grappen goedkoop overkomen (Rebel Wilson en de Stiller-Neanderthaler). De film heeft wel een paar amusante momenten voor kinderen en een paar leuke scenes met Stiller, Williams, Gervais en Kingsley maar Ik miste wel wat “magie” in deze laatste Night at the Museum. … de Wolverine-scene was best grappig!


50/100

The Theory of Everything (in 100 woorden)

Een stijlvol, slim, romantisch en tragisch drama met een briljante Eddie Redmayne als Dr Stephen Hawking. Redmayne speelt zijn rol als een enorm optimistisch en sypmatiek persoon waardoor je echt meeleeft wanneer Hawking’s gezondheid afneemt. De film draait niet rond de Hawking’s carriere maar rond de romance tussen hem en Jane (Felicity Jones), die naar het einde toe geleidelijk aan en tragisch dooft. Het tempo ligt redelijk hoog en doordat de aandacht op het liefdesverhaal ligt word de film nooit langdradig. De cinematografie, acteerprestaties en muziek zijn adembenemd. Een pracht van een film en mijn favoriete prent van 2014.


87/100

Fantastic Four - trailer (In 100 woorden)

Het duurde lang voor we eindelijk een beeld kregen op de Fantastic Four reboot! Maar ik moet toegeven dat dit er niet al te slecht uit ziet. De trailer deed me wel denken aan Interstellar: héél science-fiction … misschien zelfs net iets TE sci-fi voor een FF-film?! Ik miste wel een beetje dat silly comic book-gevoel dat we gewoon zijn van Marvel. De effecten zien er al een pak beter uit en de cast is veelbelovend. Ik ben vooral benieuwd naar Miles Teller. De trailer heeft zeker mijn aandacht veroverd en kijk uiteindelijk dan toch uit naar deze Fantastic Four.

Into the Woods (in 100 woorden)

Een aangename combinatie van ouderwetse Disneyverhalen en moderne musicalfilms! De songs waren niet per sé traditionele musicalsnummers maar eerder een verhaal dat verteld word via melodie (à la "Les Miserables"). Sommige plotwendingen waren echt verwarrend en brachten de film naar een lager niveau, zoals de "verdwijning" van een aantal personages en de laatste 15 minuten. Streep, Blunt, Corden en Depp waren best entertainend om naar te kijken. Jammer van Depp zelfs, want zijn rol was véél te kort hier. De film is qua muziek en verhaal heel duidelijk een filmadaptatie van een broadwaymusical ... Maar dit kon ik absoluut wel apprecieren!


62/100

Beethoven (in 100 woorden)

De sterren van Beethoven zijn voor mij Beethoven EN George Newton (Charles Grodin). Deze film is zoals Marley & Me maar dan met minder emotie en méér humor. Beethoven is geen slechte hond, maar de reacties van huisvader George zijn hilarisch om te zien. De film komt soms wel heel jaren 90 over maar het verhaal is echt tijdloos, elke familie kan zich inleven in deze situaties. De dynamiek tussen de hele Newton familie is echt charmant en ontroerend. Dit is geen film over een hond, maar over een familie. … ook leuk om een jonge Stanley Tucci te zien trouwens.


68/100

Alice In Wonderland (in 100 woorden)

Alice in Wonderland is oké …. Niet goed, gewoon oké. 90 procent van deze film is gemaakt in een computer: locaties, personages, … In films als deze mis ik werkelijke sets en exotische locaties. Ze vertrouwen hier veel te veel op computereffecten. Mia wasikowska speelt haar personage enorm ééndimensionaal en heel oncharmant, Johnny Depp daarentegen is Johnny Depp: charisma en een hoop make-up. Het verhaal is redelijk plat en voorspelbaar. Depp en Helena Bonham Carter zijn nog het leukst om naar te kijken, de rest van de film is gewoon TE braaf voor een Tim Burton-film! Echt een gemiste kans.


55/100

Whiplash (in 100 woorden)

Een muzikaal meesterwerk met een jonge John Cusack-lookalike genaamd Miles Teller als ambitieuze drummer. JK Simmons, die we gewend zijn als eenvoudig en licht humoristische huisvader of bussines-guy, speelt hier een intimiderende Jazz-leraar alsof het een drill sergeant is. Teller en Simmons geven allebei een compleet verschillende prestatie, maar allebei even oscar-waardig. De spanning tussen Teller en Simmons is ijzersterk, zonder deze 2 acteurs zou deze film maar half zo goed zijn. Dit is een adembenemende Jazz-gedreven ervaring met een prachtige sfeer. Niet meteen een zaterdagavond film maar een aanrader voor iedereen. Een unieke symfonie van acteertalent, emotie en klasse!

87/100